Wanneer we "grand opéra" zeggen, zeggen we vaak "onbekende opera". Na Les Huguenots en Hamlet in de Munt, maakt de Antwerpse opera zich op voor "La juive". Dit grote werk , letterlijk en figuurlijk, is omwille van zijn context een tijd verbannen geweest van de scène door de nazi's, maar na de oorlog werd het werk meer en meer van onder het stof gehaald, met recht en reden. Peter Konwitschny maakt van deze opera van Fromental Halévy een prachtige productie. Johannes Leiacker maakt een origineel decor, waarin vooral het grote rozet opvalt.
Het verhaal van deze opera is er een van alle tijden. Rachel is bij haar geboorte gered uit een brand door de Jood Eléazar. Niemand zal ooit weten dat zij zijn echte dochter niet is, en dat ze eigenlijk als christen geboren is. Naar het einde van het verhaal toe zorgt dit voor een dramatische climax, waarin duidelijk wordt hoe brandend actueel dit verhaal eigenlijk is.
Voor deze opera werd alles uit de kast gehaald. Een prominente rol is weggelegd voor het koor. Op een bepaald moment verspreid het koor zichzelf tussen het publiek op de parterre, dat geeft een extra effect, maar echt comfortabel is het niet voor het publiek. De solisten begeven zich soms ook tussen de toeschouwers, wat akoestisch gezien nie echt het beste idee is van de regisseur.
Voor een opera van dit kaliber, waar jammer genoeg heel wat in geknipt is, heeft men uitstekende stemmen nodig, die heel wat aankunnen. En daar heeft Opera Vlaanderen gelukkig voor gezorgd! Gal James is een perfecte Rachel en Jean-Pierre Furlan zingt Eléazar alsof het niets is. Elena Gorshunova is voor mij de ontdekking van de avond: ze is een meer dan verdienstelijke princesse Eudoxie, haar coloraturen zijn om van te snoepen. Dirigent Tomás Netopil heeft het geheel perfect onder controle.
Regisseur en zangers zorgen voor spektakel en drama van jewelste. Enkele spitsvondigheden maken van deze productie een interessant gegeven! Zo is er de scène waarin het koor volledig opgaat in een "bommenfabriek". Het is een van de meest beklijvende scènes die ik ooit op het toneel gezien heb!
Dit is een productie die in de prijzen gaat vallen. Ik voel het!
 |
| (c) Opera Vlaanderen |
Voor deze opera werd alles uit de kast gehaald. Een prominente rol is weggelegd voor het koor. Op een bepaald moment verspreid het koor zichzelf tussen het publiek op de parterre, dat geeft een extra effect, maar echt comfortabel is het niet voor het publiek. De solisten begeven zich soms ook tussen de toeschouwers, wat akoestisch gezien nie echt het beste idee is van de regisseur.
Voor een opera van dit kaliber, waar jammer genoeg heel wat in geknipt is, heeft men uitstekende stemmen nodig, die heel wat aankunnen. En daar heeft Opera Vlaanderen gelukkig voor gezorgd! Gal James is een perfecte Rachel en Jean-Pierre Furlan zingt Eléazar alsof het niets is. Elena Gorshunova is voor mij de ontdekking van de avond: ze is een meer dan verdienstelijke princesse Eudoxie, haar coloraturen zijn om van te snoepen. Dirigent Tomás Netopil heeft het geheel perfect onder controle.
Regisseur en zangers zorgen voor spektakel en drama van jewelste. Enkele spitsvondigheden maken van deze productie een interessant gegeven! Zo is er de scène waarin het koor volledig opgaat in een "bommenfabriek". Het is een van de meest beklijvende scènes die ik ooit op het toneel gezien heb!
Dit is een productie die in de prijzen gaat vallen. Ik voel het!
Reacties
Een reactie posten